علل گرگرفتگی و تعریق شبانه در افراد مبتلا به سرطان و نجات‌یافتگان آن

نکات کلیدی

• گرگرفتگی و تعریق شبانه در افراد مبتلا به سرطان و بازماندگان آن رایج است.
• در زنان و مردان، گرگرفتگی و تعریق شبانه ممکن است در اثر جراحی، پرتودرمانی و مصرف برخی داروها ایجاد شود.
  • زنان
  • مردان

گرگرفتگی و تعریق شبانه در افراد مبتلا به سرطان و نجات یافتگان آن رایج است.

گرگرفتگی یک احساس گرمای ناگهانی در صورت، گردن و قفسه سینه است که ممکن است باعث تعریق و قرمز شدن صورت شود. تعریق، روش بدن شما برای کاهش دمای بدن با از دست دادن گرما از طریق پوست است. گرگرفتگی همراه با تعریقی که هنگام خواب اتفاق می‌افتد، اغلب تعریق شبانه یا گرگرفتگی نامیده می‌شود . گرگرفتگی و تعریق شبانه در افرادی که تحت درمان سرطان هستند، رایج است . برخی از افراد پس از درمان سرطان همچنان دچار گرگرفتگی و تعریق شبانه می‌شوند.

در زنان و مردان، گرگرفتگی و تعریق شبانه ممکن است در اثر جراحی، پرتودرمانی و مصرف برخی داروها ایجاد شود.

زنان

یائسگی زمانی اتفاق می‌افتد که تخمدان‌ها تولید استروژن را متوقف می‌کنند. گرگرفتگی و تعریق شبانه از علائم شایع یائسگی هستند. یائسگی زودرس وضعیتی است که در آن تخمدان‌ها تولید استروژن را در سنین پایین‌تر از حد معمول متوقف می‌کنند. یائسگی زودرس می‌تواند زمانی رخ دهد که هر دو تخمدان با جراحی برداشته شوند، مانند اوفورکتومی دو طرفه برای کاهش احتمال ابتلا به سرطان یا به عنوان بخشی از هیسترکتومی برای درمان سرطان.

سایر درمان‌هایی که می‌توانند باعث گرگرفتگی و تعریق شبانه شوند عبارتند از:

• شیمی‌درمانی
• هورمون‌درمانی ، مانند آنتی‌استروژن‌ها (تاموکسیفن) و مهارکننده‌های آروماتاز
• پرتودرمانی
• سایر درمان‌های دارویی، مانند اپیوئیدها، داروهای ضد افسردگی سه حلقه‌ای و استروئیدها

در افراد مبتلا به سرطان پستان، گرگرفتگی شدید با موارد زیر مرتبط دانسته شده است:

• مشکلات خواب.
• درد زیاد.
• سلامت روان ضعیف.

در نجات یافته‌گان سرطان پستان قبل از یائسگی، گرگرفتگی و تعریق شبانه با افسردگی نیز مرتبط دانسته شده است.

مردان

در مردان، بیضه‌ها تستوسترون تولید می‌کنند. جراحی برای برداشتن یک یا هر دو بیضه برای درمان سرطان پروستات می‌تواند مجموعه‌ای از علائم از جمله گرگرفتگی و تعریق شبانه را ایجاد کند. هورمون درمانی با هورمون آزاد کننده گنادوتروپین یا استروژن نیز باعث ایجاد این علائم در مردان می‌شود.

سایر داروها مانند اپیوئیدها، داروهای ضد افسردگی سه حلقه‌ای و استروئیدها نیز ممکن است باعث گرگرفتگی و تعریق شبانه شوند.

درمان دارویی برای گرگرفتگی و تعریق شبانه در افراد مبتلا به سرطان و بازماندگان

نکات کلیدی

• گرگرفتگی و تعریق شبانه ممکن است با درمان جایگزینی استروژن کنترل شود.
• داروهای دیگر ممکن است در برخی افراد مفید باشند.
• عوارض جانبی ناشی از دارودرمانی برای گرگرفتگی و تعریق شبانه ممکن است ایجاد شود.

گرگرفتگی و تعریق شبانه ممکن است با درمان جایگزینی استروژن کنترل شود.

گرگرفتگی و تعریق شبانه در دوران یائسگی طبیعی یا مرتبط با درمان را می‌توان با درمان جایگزینی استروژن کنترل کرد. با این حال، بسیاری از زنان قادر به مصرف جایگزین استروژن نیستند (به عنوان مثال، زنانی که سرطان پستان دارند یا داشته‌اند) و ممکن است نیاز به مصرف دارویی داشته باشند که استروژن در آن وجود ندارد. درمان جایگزینی هورمون که استروژن را با پروژستین ترکیب می‌کند، ممکن است خطر ابتلا به سرطان پستان یا عود سرطان پستان را افزایش دهد.

درمان گرگرفتگی در مردانی که به دلیل سرطان پروستات تحت درمان قرار گرفته‌اند، ممکن است شامل استروژن‌ها، پروژستین‌ها، داروهای ضد افسردگی و داروهای ضد تشنج باشد.

داروهای دیگر ممکن است در برخی افراد مفید باشند.

مطالعات انجام شده روی داروهای غیر استروژنی برای درمان گرگرفتگی در زنانی که سابقه سرطان پستان دارند، نشان داده است که بسیاری از آنها به خوبی جایگزین‌های استروژن عمل نمی‌کنند یا عوارض جانبی دارند. مژسترول و مدروکسی پروژسترون (داروهایی مانند پروژسترون)، برخی داروهای ضد افسردگی، داروهای ضد تشنج و کلونیدین (دارویی که برای درمان فشار خون بالا استفاده می‌شود) از داروهای غیر استروژنی هستند که برای کنترل گرگرفتگی استفاده می‌شوند.

عوارض جانبی ناشی از دارودرمانی برای گرگرفتگی و تعریق شبانه ممکن است ایجاد شود.

عوارض جانبی درمان دارویی غیر هورمونی ممکن است شامل موارد زیر باشد:

• داروهای ضد افسردگی که برای درمان گرگرفتگی در کوتاه مدت استفاده می‌شوند، ممکن است باعث حالت تهوع، خستگی، خشکی دهان و تغییر در اشتها شوند. برخی از داروهای ضد افسردگی ممکن است نحوه عملکرد سایر داروها مانند تاموکسیفن را در بدن تغییر دهند.
• داروهای ضد تشنج که برای درمان گرگرفتگی استفاده می‌شوند، ممکن است باعث خستگی، سرگیجه و مشکل در تمرکز شوند.
• کلونیدین ممکن است باعث خشکی دهان، خستگی، یبوست و بی‌خوابی شود.

عوارض جانبی دارودرمانی ممکن است از فردی به فرد دیگر متفاوت باشد، بنابراین درمان و دوز آن متناسب با نیازهای شما تعیین خواهد شد. اگر یک دارو علائم شما را بهبود نبخشد، تغییر به داروی دیگر ممکن است مفید باشد.

درمان غیر دارویی برای گرگرفتگی و تعریق شبانه در افراد مبتلا به سرطان و نجات‌یافته‌گان

نکات کلیدی

• درمان‌هایی که به افراد در مقابله با استرس و اضطراب کمک می‌کنند، می‌توانند به مدیریت گرگرفتگی نیز کمک کنند.
• اقدامات آرامش‌بخش ممکن است به تسکین گرگرفتگی و تعریق شبانه کمک کند.
• گیاهان دارویی و مکمل‌های غذایی باید با احتیاط مصرف شوند.
• طب سوزنی در درمان گرگرفتگی مورد مطالعه قرار گرفته است.

درمان‌هایی که نحوه برخورد شما با استرس، اضطراب و احساسات منفی را تغییر می‌دهند، می‌توانند به شما در مدیریت گرگرفتگی کمک کنند. این استراتژی‌ها شامل درمان شناختی رفتاری و تکنیک‌های آرامش‌بخش هستند. آن‌ها به شما کمک می‌کنند تا حس کنترل را به دست آورید و مهارت‌های مقابله‌ای را برای مدیریت علائم خود توسعه دهید.

هیپنوتیزم همچنین به عنوان درمانی برای گرگرفتگی استفاده شده است. این یک حالت خلسه مانند است که به شما امکان می‌دهد آگاه‌تر، متمرکزتر، آرام‌تر و پذیرای پیشنهادات باشید. تحت هیپنوتیزم، می‌توانید بدون حواس‌پرتی، با وضوح بیشتری روی یک فکر یا احساس خاص تمرکز کنید. یک درمانگر به شما کمک می‌کند تا عمیقاً آرام شوید و روی افکار آرامش‌بخش تمرکز کنید. این ممکن است سطح استرس را کاهش دهد، دمای بدن را متعادل کند و ضربان قلب و تنفس را آرام کند.

درمان شناختی رفتاری، تکنیک‌های آرامش‌بخش یا هیپنوتیزم ممکن است در صورت استفاده همزمان با دارودرمانی به گرگرفتگی و مشکلات مرتبط کمک کند .

اقدامات آرامش‌بخش ممکن است به تسکین گرگرفتگی و تعریق شبانه کمک کند.

اقدامات تسکینی ممکن است برای درمان گرگرفتگی و تعریق شبانه مرتبط با درمان سرطان استفاده شود. از آنجایی که دمای بدن قبل از گرگرفتگی افزایش می‌یابد، انجام موارد زیر می‌تواند دمای بدن را کنترل کرده و به کنترل علائم کمک کند:

• لباس‌های گشاد و از جنس پنبه بپوشید.
• از پنکه استفاده کنید و پنجره‌ها را باز بگذارید تا هوا در جریان باشد.
• تکنیک‌های آرامش‌بخش را تمرین کنید.

گیاهان دارویی و مکمل‌های غذایی باید با احتیاط مصرف شوند.

مهم است که ارائه دهندگان مراقبت‌های بهداشتی شما از تمام مکمل‌های غذایی، مانند سویا و گیاهان دارویی که همراه با داروهایتان مصرف می‌کنید، مطلع باشند.

مطالعات انجام شده روی ویتامین E برای تسکین گرگرفتگی نشان می‌دهد که این ویتامین تنها کمی بهتر از دارونما (قرص یا روشی که هیچ تاثیری ندارد) عمل می‌کند. اکثر مطالعات روی سویا و کوهوش سیاه نشان می‌دهند که آنها در کاهش گرگرفتگی بهتر از دارونما نیستند. سویا سرشار از مواد شبه استروژن است، اما چگونگی تأثیر آن بر سلول‌های بدن ناشناخته است. مطالعات روی دانه کتان آسیاب شده و اکسید منیزیم برای درمان گرگرفتگی نتایج متفاوتی را نشان داده است.

ادعاهایی در مورد چندین محصول گیاهی و طبیعی دیگر به عنوان درمان گرگرفتگی مطرح شده است. این محصولات شامل دونگ کوای، خار مریم، شبدر قرمز ، عصاره ریشه شیرین بیان و توت درخت پنج انگشت هستند. از آنجایی که اطلاعات کمی در مورد نحوه عملکرد این محصولات یا اینکه آیا بر خطر سرطان پستان تأثیر می‌گذارند یا خیر ، وجود دارد، قبل از استفاده از آنها باید با پزشک خود صحبت کنید.

طب سوزنی در درمان گرگرفتگی مورد مطالعه قرار گرفته است.

مطالعات آزمایشی طب سوزنی و کارآزمایی‌های بالینی تصادفی که طب سوزنی واقعی و درمان ساختگی (دارونما) را مقایسه می‌کنند، در افراد مبتلا به گرگرفتگی انجام شده است و نتایج متفاوتی داشته است. بررسی بسیاری از مطالعات نشان داد که طب سوزنی در افراد مبتلا به سرطان پستان که گرگرفتگی داشتند، تأثیر کمی داشته یا اصلاً تأثیری نداشته است. در مقابل، یک کارآزمایی بالینی تصادفی که در این بررسی گنجانده نشده بود، نشان داد که افراد مبتلا به سرطان پستان که طب سوزنی دریافت کرده بودند، گرگرفتگی کمتری داشتند. یک کارآزمایی بالینی تصادفی دیگر نشان داد که نجات یافته‌گان سرطان پستان که طب سوزنی الکتریکی دریافت کرده بودند، کاهش علائم گرگرفتگی را تجربه کردند.

تهیه و تنظیم: سید طه نوربخش

نظارت و تأیید: فائزه محمدهاشم-متخصص ژنتیک

این مطلب اولین بار در وب سایت سرطان.ایران. منتشر شد.

درد یک علامت شایع در بیماران سرطانی است. این درد می‌تواند ناشی از سرطان، درمان‌های آن یا ترکیبی از عوامل باشد. اگرچه برخی از دردها مدت زمان نسبتاً کوتاهی طول می‌کشند و خود به خود برطرف می‌شوند، سرطان یا درمان‌های آن نیز می‌توانند منجر به درد مزمن و طولانی مدت شوند. داروهای اپیوئیدی جزء مهمی از مدیریت برخی از انواع دردهای تسکین نیافته سرطان هستند.

در این مصاحبه، جودیت پیس، دارای مدرک دکترا و مدیر برنامه درد سرطان در دانشکده پزشکی فاینبرگ دانشگاه نورث وسترن، در مورد تأثیرات همه‌گیری مواد افیونی و چگونگی رسیدگی ارائه دهندگان خدمات درمانی به نگرانی‌های مربوط به سوءمصرف مواد افیونی هنگام مدیریت درد سرطان بحث می‌کند.

اول از همه، چه نوع داروها یا رویکردهای دیگری برای مدیریت درد در بیماران سرطانی و بازماندگان استفاده می‌شود؟

هر یک از داروهای تجویزی اپیوئیدی را می‌توان برای افراد مبتلا به سرطان استفاده کرد. داروهای غیر اپیوئیدی، از جمله داروهایی مانند استامینوفن (تیلنول) و ایبوپروفن (موترین یا ادویل)، نیز استفاده می‌شوند. برای درد عصبی، ممکن است از داروهای ضد تشنج مانند گاباپنتین (نورونتین یا گرالیس) یا داروهای ضد افسردگی مانند دولوکستین (سیمبالتا) استفاده کنیم.

ارائه دهندگان مراقبت‌های انکولوژی به شدت به مواد افیونی متکی هستند، اما ما هرگز فقط به مواد افیونی متکی نیستیم. ما همیشه از چندین روش درمانی استفاده می‌کنیم که به روش‌های مختلفی عمل می‌کنند. این شامل سایر درمان‌های دارویی (دارویی) و تا حد امکان، رویکردهای غیر دارویی مانند فیزیوتراپی، کاردرمانی، ارتز، درمان شناختی رفتاری و ماساژ و سایر درمان‌های تلفیقی می‌شود.

اپیدمی مواد افیونی چه تاثیری بر بیماران سرطانی، بازماندگان سرطان و اعضای خانواده آنها داشته است؟

این موضوع ترس – به ویژه ترس از اعتیاد – را افزایش داده است، به طوری که برخی از بیماران تمایلی به مصرف داروهای اوپیوئیدی برای درد ندارند. گاهی اوقات، این بیمار نیست که نگران اعتیاد است، بلکه اعضای خانواده هستند که نگران این موضوع هستند. در نتیجه، اعضای خانواده ممکن است دارو را از عزیزی که درد می‌کشد دریغ کنند، یا ممکن است نیاز آن شخص به داروهای اوپیوئیدی را زیر سوال ببرند، حتی زمانی که آن شخص در پایان عمر خود باشد.

یکی دیگر از تأثیرات عمده، کاهش دسترسی به داروهای مسکن اوپیوئیدی است. نتایج مطالعه‌ای که اخیراً توسط شبکه اقدام سرطان انجمن سرطان آمریکا و ائتلاف کیفیت زندگی بیمار منتشر شده است، نشان می‌دهد که یک سوم یا بیشتر از بیماران سرطانی و بازماندگان سرطان در دسترسی به داروهای اوپیوئیدی تجویز شده خود مشکل دارند و اینکه نسبت افرادی که چنین مشکلاتی را تجربه می‌کنند از سال ۲۰۱۶ به طور قابل توجهی افزایش یافته است. از دیدگاه سیاست‌گذاری، یکی از چالش‌های عمده‌ای که اکنون با آن مواجه هستیم، لزوم اطمینان از این است که بیماران مبتلا به سرطان داروهای مورد نیاز خود را بدون تأخیر قابل توجه دریافت کنند.

نگرانی در مورد سوءمصرف مواد افیونی چه تاثیری بر ارائه دهندگان خدمات درمانی داشته است؟

بسیاری از پزشکان مراقبت‌های اولیه دیگر داروهای اپیوئیدی تجویز نمی‌کنند. متخصصان انکولوژی هنوز این داروها را تجویز می‌کنند، اما در بسیاری از موارد تا حدودی در مورد انجام این کار نگران هستند. این امر باعث شده است که برخی از بیماران حتی در تهیه نسخه برای داروهای مسکن نیز مشکل داشته باشند.

ترس زیادی از اقدام قانونی علیه افرادی که داروهای اپیوئیدی تجویز می‌کنند وجود دارد، و این آگاهی وجود دارد که شیوه‌های تجویز دارو بسیار دقیق‌تر از گذشته تحت نظارت قرار می‌گیرند. علاوه بر این، شرکت‌های بیمه تهیه این داروها را بسیار دشوارتر کرده‌اند و در نتیجه، تعداد فزاینده‌ای از تجویزکنندگان تمایلی به معرفی اپیوئیدها به رژیم‌های مراقبتی بیماران خود ندارند.

آیا در نتیجه‌ی افزایش تمرکز بر اپیدمی مواد افیونی، پیشرفت‌های مثبتی در مدیریت درد سرطان حاصل شده است؟

تا حدودی، ارائه دهندگان خدمات درمانی در جامعه انکولوژی، شیوه‌های تجویز داروهای اپیوئیدی ما را با دقت بیشتری بررسی کرده‌اند و نسبت خطر به فایده اپیوئیدها را بیش از گذشته زیر سوال برده‌اند. به عنوان یک جامعه، ارائه دهندگان خدمات درمانی انکولوژی شروع به بررسی عوارض جانبی طولانی مدت این داروها کرده‌اند و اینکه آیا استفاده از آنها برای فردی که درمان فعال دریافت نمی‌کند، بیماری فعال ندارد و قرار است ۵، ۱۰ یا ۲۰ سال دیگر زندگی کند، مناسب است یا خیر.

آیا ترس بیمار از اعتیاد به مواد افیونی نگرانی بجایی است؟

هر کسی می‌تواند به بیماری اعتیاد مبتلا باشد. شیوع این بیماری‌ها ناشناخته است- بستگی به نحوه تعریف اعتیاد دارد – اما احتمالاً حدود 10٪ یا بیشتر در جمعیت عمومی وجود دارد. علاوه بر این، برخی از عوامل خطر سرطان، مانند سیگار کشیدن و مصرف بیش از حد الکل، عوامل خطر اعتیاد نیز هستند.

بسیاری از مردم تصور می‌کنند که افراد مبتلا به سرطان در معرض خطر اعتیاد نیستند، در حالی که در واقع ممکن است خطر اعتیاد در آنها به اندازه جمعیت عمومی یا حتی بیشتر از آن باشد. برخی می‌گویند: «چه اهمیتی دارد که یک بیمار سرطانی [با بیماری پیشرفته] معتاد شود؟» اما بسیاری از بیماران سرطانی به این موضوع اهمیت می‌دهند، به خصوص اگر در گذشته با سوءمصرف مواد مخدر مشکل داشته‌اند و بر آن غلبه کرده‌اند. این افراد ممکن است ترجیح دهند بدون اعتیاد بمیرند.

بهترین شیوه‌های توصیه‌شده برای استفاده از داروهای اوپیوئیدی برای درمان سرطان چیست؟

ارائه دهندگان مراقبت‌های انکولوژی باید مشخص کنند که آیا مواد افیونی داروی مناسبی برای نوع خاصی از درد مرتبط با سرطان هستند یا خیر. طبق یک دستورالعمل بالینی اخیر برای مدیریت درد مزمن در بازماندگان سرطان، که توسط انجمن انکولوژی بالینی آمریکا منتشر شده است، ارزیابی دقیق درد و تأثیر آن بر عملکرد و خطرات احتمالی مرتبط با استفاده از مواد افیونی، اولین قدم است. هنگامی که مواد افیونی در نظر گرفته می‌شوند، ارائه دهندگان باید هر بیمار را از نظر عوامل خطر اعتیاد ارزیابی کنند. ارائه دهندگان همچنین باید استراتژی‌هایی را برای کاهش خطر سوء مصرف برای همه بیمارانی که مواد افیونی مصرف می‌کنند، به کار گیرند. این استراتژی‌ها ممکن است شامل آزمایش ادرار، بررسی برنامه‌های نظارت بر داروهای تجویزی ایالتی برای ارزیابی سابقه تجویز داروهای کنترل‌شده توسط فرد، انجام شمارش قرص‌ها و استفاده از توافق‌نامه‌ها یا قراردادهای بیمار-ارائه دهنده باشد. هر ارائه دهنده باید تعیین کند که چه چیزی در عمل آنها بهترین نتیجه را می‌دهد.

ما باید این تکنیک‌ها را برای همه بیماران به کار ببریم، زیرا اگر فقط برای بیمارانی که فکر می‌کنیم در معرض خطر اعتیاد هستند اقدامات احتیاطی انجام دهیم، ممکن است سوگیری رخ دهد. اعتیاد از همه مرزهای جنسیتی، همه مرزهای نژادی، همه مرزهای اقتصادی عبور می‌کند و افراد را در همه سنین تحت تأثیر قرار می‌دهد.

در مورد بیمارانی که تصور می‌شود در معرض خطر بالای ابتلا به اختلال مصرف مواد هستند، ارائه دهندگان خدمات درمانی حتی ممکن است تصمیم بگیرند که از مواد افیونی استفاده نکنند. یا ممکن است لازم باشد مقادیر کمتری از دارو را در یک زمان تجویز کنیم.

چگونه ارائه دهندگان خدمات درمانی می‌توانند بین نیاز به کنترل کافی درد و نگرانی‌ها در مورد سوءمصرف احتمالی مواد افیونی تعادل برقرار کنند؟

استفاده از این ارزیابی‌های بسیار واضح و اقدامات احتیاطی جهانی به پزشکان اجازه می‌دهد تا احتمال بروز مشکلات را در مراحل اولیه شناسایی کنند. عامل مهم دیگر این است که برخلاف 10 یا 20 سال پیش، هدف دیگر از بین بردن کامل درد نیست، که غیرواقعی است. در عوض، هدف کاهش درد به اندازه‌ای است که بیماران بتوانند به طور کامل و با بهترین توانایی‌های خود عمل کنند.

ما ارائه دهندگان خدمات درمانی باید به بیماران خود آموزش دهیم تا به آنها کمک کنیم درک کنند که نقش مواد افیونی و سایر داروهای مسکن این است که به آنها اجازه دهند حرکت و عملکرد بهتری داشته باشند.

برای برخی افراد، این ممکن است به معنای توانایی راه رفتن در اطراف محل سکونتشان باشد. برای برخی، کنترل درد به آنها امکان بازگشت به محل کار را می‌دهد. و برای بیمارانی که شکننده‌تر هستند، هدف از داروهای مسکن ممکن است این باشد که آنها به اندازه کافی احساس راحتی کنند تا بتوانند نوه‌های خود را در آغوش بگیرند یا به راحتی روی یک صندلی سفت در رستوران بنشینند.

منابع مرتبط

• کنترل درد سرطان: حمایت از افراد مبتلا به سرطان
• درد و سرطان

تهیه و تنظیم: سید طه نوربخش

تأیید و نظارت: فائزه محمدهاشم-متخصص ژنتیک

این مطلب اولین بار در وب سایت سرطان.ایران. منتشر شد.

درد یک علامت رایج و بسیار ترسناک در بین بازماندگان طولانی مدت از سرطان و افرادی است که تحت درمان سرطان قرار می‌گیرند. درد سرطان می‌تواند ناشی از خود بیماری، درمان‌های آن یا ترکیبی از این دو باشد. این درد ممکن است کوتاه مدت یا مزمن باشد و برای برخی افراد می‌تواند مدت‌ها پس از پایان درمان ادامه یابد.

و تعداد فزاینده‌ای از مردم با درد مرتبط با سرطان زندگی می‌کنند. به لطف درمان‌های بهبود یافته، افراد با سرطان پیشرفته عمر طولانی‌تری دارند و تعداد بازماندگان طولانی مدت سرطان همچنان رو به افزایش است. علاوه بر این، از آنجا که سرطان با نرخ بالاتری در افراد مسن رخ می‌دهد، شیوع جهانی سرطان با افزایش طول عمر مردم در سراسر جهان رو به افزایش است.

افزایش شیوع درد سرطان و تأثیر همه‌گیری مواد افیونی بر مدیریت درد سرطان- و به طور کلی بر مدیریت درد مزمن – باعث ایجاد علاقه مجدد به توسعه داروهای مسکن جدید و غیراعتیادآور و همچنین رویکردهای غیردارویی برای مدیریت درد مزمن شده است.

دکتر آن اومارا، دارای مدرک دکترا، پرستار رسمی و MPH می‌گوید: «درک درد سرطان یک مسئله چالش‌برانگیز است و تعداد محققانی که در این زمینه کار می‌کنند، اندک است.» با این وجود، دانشمندانی که درد سرطان را مطالعه می‌کنند، با احتیاط خوش‌بین هستند که درمان‌های بهتری در راه است.

به لطف توسعه مدل‌های حیوانی برخی از انواع درد سرطان، محققان در حال درک بهتر زیست‌شناسی زیربنایی آن هستند. به طور خاص، دانشمندان در حال شناسایی مولکول‌هایی هستند که سیگنال‌های درد را تولید می‌کنند و به بینش‌هایی در مورد چگونگی انتقال این سیگنال‌ها توسط سیستم عصبی از محل درد به مغز، جایی که درد درک می‌شود، دست می‌یابند.

این تحقیق منجر به آزمایش‌های بالینی متعددی در حال انجام، از جمله برخی مطالعات بزرگ که معمولاً برای کسب تأیید سازمان غذا و دارو مورد نیاز هستند، در مورد درمان‌های تجربی برای پیشگیری از درد شده است.

بینش‌هایی در مورد درد استخوانی ناشی از سرطان که منجر به درمان‌های جدید می‌شود

یکی از رایج‌ترین انواع درد سرطان، درد استخوان است. درد استخوان ناشی از سرطان زمانی رخ می‌دهد که تومورهای متاستاتیک سرطان‌هایی که در سایر قسمت‌های بدن شروع می‌شوند، در مغز استخوان، بافت اسفنجی شکل در مرکز اکثر استخوان‌ها، رشد می‌کنند. پاتریک مانتی از دانشگاه آریزونا، می‌گوید: در واقع، درد استخوان ممکن است اولین علامت چندین نوع سرطان، از جمله سرطان پروستات و ریه باشد.

درد استخوانی ناشی از سرطان همچنین در افرادی که سرطان‌های اولیه استخوان (تومورهایی که در بافت استخوان شروع می‌شوند) مانند استئوسارکوم دارند، رخ می‌دهد که بسیار کمتر از سرطان‌هایی که به استخوان‌ها گسترش می‌یابند، شایع هستند.

در سال ۱۹۹۹، آزمایشگاه دکتر مانتی اولین مدل حیوانی را توسعه داد که به نظر می‌رسد منعکس‌کننده‌ی درد ناشی از سرطان منتشر شده یا متاستاز شده به استخوان در انسان است. تیم دکتر مانتی با استفاده از آن مدل موشی دریافت که تومورهای استخوان، جوانه زدن فیبرهای عصبی انتقال‌دهنده‌ی درد در نزدیکی تومور را تحریک می‌کنند.

دکتر مانتی گفت، هنگامی که سلول‌های تومور در مغز استخوان مستقر می‌شوند، مولکول‌هایی را که سلول‌های دخیل در تجزیه استخوان، به نام استئوکلاست‌ها، را تنظیم می‌کنند، می‌ربایند. در نتیجه، او توضیح داد: «استئوکلاست‌ها بزرگتر می‌شوند و سپس مشتاقانه استخوان را هضم می‌کنند.»

دکتر مانتی ادامه داد: «برای هضم استخوان، استئوکلاست‌ها محیطی اسیدی ایجاد می‌کنند که تقریباً مانند ریختن اسید باتری روی استخوان است.» او گفت که علل درد سرطان استخوان دوگانه است. اول، نورون‌های حسی یا فیبرهای عصبی در استخوان «محیط اسیدی را تشخیص می‌دهند و آن را به صورت درد نشان می‌دهند.» دوم، فعالیت بیش از حد استئوکلاست‌ها منجر به شکستگی‌های ریز یا کامل استخوان می‌شود که می‌تواند درد شدیدی ایجاد کند.

مطالعات با استفاده از مدل موشی آزمایشگاه منجر به آزمایش‌های انسانی دنوزوماب (پرولیا) ، اولین داروی تأیید شده برای درمان درد استخوان ناشی از سرطان متاستاتیک، و بیس‌فسفونات‌هایی مانند آلندرونات (فوساماکس)، یکی دیگر از درمان‌های خط اول برای درد استخوان ناشی از سرطان، شد. دنوزوماب و بیس‌فسفونات‌ها، که در ابتدا برای درمان پوکی استخوان ساخته شده بودند، با مهار فعالیت استئوکلاست‌ها به حفظ یکپارچگی استخوان کمک می‌کنند.

یک درمان جدید بالقوه برای درد استخوان ناشی از سرطان متاستاتیک، آنتی‌بادی‌ای به نام تانزوماب است که فعالیت یک مولکول سیگنال‌دهنده درد به نام فاکتور رشد عصبی (NGF) را مسدود می‌کند. تیم دکتر مانتی در موش‌ها نشان داد که تانزوماب جوانه زدن عصب در استخوان را مسدود می‌کند و ایجاد درد سرطان در مراحل پایانی را کاهش می‌دهد.

تانزوماب اکنون در فاز ۳ کارآزمایی‌های بالینی برای درد استخوانی ناشی از سرطان در حال آزمایش است. دکتر مانتی گفت، یک رویکرد مرتبط با آن، با مسدود کردن گیرنده NGF، که به عنوان TrkA (گیرنده کیناز تروپومیوزین A) شناخته می‌شود، روی فیبرهای عصبی حسی، به دنبال مسدود کردن عملکرد آن است.

دکتر اومارا گفت، همچنین علاقه زیادی به استفاده از کانابینوئیدها-مواد شیمیایی موجود در ماری‌جوانا- برای درمان درد استخوانی ناشی از سرطان و برخی دیگر از انواع درد سرطانی وجود دارد، اگرچه تاکنون تحقیقات در این زمینه محدود به مطالعات روی مدل‌های حیوانی بوده است.

برای مثال، کار تاد وندرا، دارای مدرک دکترا، از دانشگاه آریزونا، نشان داده است که کانابینوئیدها  می‌توانند درد شدید استخوان را کاهش دهند و همچنین رشد سرطان را سرکوب کرده و از تحلیل استخوان در مدل موشی سرطان پستان که به استخوان گسترش یافته بود، جلوگیری کنند.

بررسی علل درد سرطان دهان

شایع‌ترین انواع سرطان، مانند سرطان پستان، ریه، پروستات و روده بزرگ، به ندرت در محل شروع خود باعث درد می‌شوند. با این حال، درد سر و گردن ناشی از سرطان دهان به دلیل شدت و شیوع آن قابل توجه است، به گفته‌ی دکتر برایان اشمیت، از دانشکده دندانپزشکی دانشگاه نیویورک، تقریباً ۷۰ تا ۷۵ درصد از بیماران مبتلا به سرطان دهان درد را تجربه می‌کنند.

دکتر اشمیت خاطرنشان کرد که درد سرطان دهان مداوم است زیرا زبان و کف دهان (مناطقی که بیشتر تحت تأثیر سرطان دهان قرار می‌گیرند) هنگام صحبت کردن، جویدن یا بلعیدن بیمار مختل می‌شوند. درد زمانی رخ می‌دهد که موادی که توسط تومور تولید و ترشح می‌شوند، نورون‌های حس‌کننده درد مجاور را فعال می‌کنند که سپس سیگنال‌های درد را به سیستم عصبی مرکزی منتقل می‌کنند-و تحریک ناشی از صحبت کردن یا بلعیدن، این اثر را تشدید می‌کند.

دکتر اشمیت برای مطالعه درد سرطان دهان، مواد دردزای تولید شده توسط تومور را در طول جراحی با تکنیکی به نام میکرودیالیز جمع‌آوری می‌کند. دکتر اشمیت گفت: «بافت سرطانی پس از جراحی به سرعت تخریب می‌شود. با نمونه‌برداری از ریزمحیط سرطان در حالی که تومور در محل خود قرار دارد، درک دقیق‌تری از چگونگی ایجاد درد توسط تومور به دست می‌آوریم.»

در موارد دیگر، دکتر اشمیت قطعات کوچکی از تومور و همچنین بافت طبیعی را از ناحیه مجاور در دهان برمی‌دارد. تیم آزمایشگاهی او از روی این نمونه‌ها، مواد محرک درد موجود در بافت سرطانی اما نه در بافت طبیعی را شناسایی می‌کنند.

از جمله مظنونین اصلی آنها برای ایجاد درد سرطان دهان، پروتئازها هستند-آنزیم‌هایی که پروتئین‌ها را تجزیه می‌کنند و می‌توانند با از بین بردن بافت‌های اطراف به گسترش سرطان‌ها کمک کنند. پروتئازها همچنین می‌توانند به یک مولکول گیرنده روی نورون‌ها به نام گیرنده فعال‌شده با پروتئاز ۲ یا PAR2 متصل شوند و آن را فعال کنند. دکتر اشمیت گفت، وقتی پروتئازها PAR2 را روی نورون‌ها فعال می‌کنند، PAR2 می‌تواند باعث شود سایر گیرنده‌های درد روی نورون‌ها حساس‌تر شوند. در نتیجه، «محرک‌هایی که معمولاً دردناک نیستند، مانند برخورد چیپس سیب‌زمینی به زبان، می‌توانند به شدت دردناک شوند.»

دکتر اشمیت و همکارش، نایجل بانت، دارای مدرک دکترا، از دانشگاه کلمبیا، در حال مطالعه‌ی دسته‌ی جدیدی از داروها هستند که PAR2 را برای درمان درد سرطان دهان مسدود می‌کنند. علاوه بر این، تیم دکتر اشمیت در حال بررسی چندین ماده‌ی دیگر است که ممکن است در درد سرطان دهان نقش داشته باشند. این مواد شامل NGF، عامل درد استخوانی مرتبط با سرطان، و اندوتلین-۱، یک مولکول تولیدکننده‌ی درد که به دلیل وجودش در زهر مار قابل توجه است، می‌شود.

درد به عنوان یک عارضه جانبی درمان

درد همچنین می‌تواند به دلیل نوروپاتی محیطی ناشی از شیمی‌درمانی (CIPN)، که یک عارضه جانبی جدی بسیاری از داروهای شیمی‌درمانی است، ایجاد شود. نوروپاتی محیطی ناشی از آسیب به اعصاب در اندام‌ها، مانند انگشتان دست و پا، است و باعث درد، بی‌حسی و سوزن سوزن شدن می‌شود. (درمان‌های سرطان مانند جراحی و پرتودرمانی، و همچنین خود بیماری، ممکن است باعث نوروپاتی محیطی در بیماران و نجات یافتگان از سرطان شود.)

نوروپاتی محیطی (CIPN) شایع‌ترین دلیلی است که بیماران باید دوز شیمی‌درمانی خود را کاهش دهند. برخی حتی ممکن است درمان سرطان را به طور کامل متوقف کنند زیرا اثرات CIPN بسیار ناتوان‌کننده و ناراحت‌کننده است. و فقط جنبه دردناک نوروپاتی نیست که مشکل‌ساز است.

دکتر پاتریک دوگرتی، از بخش طب درد در مرکز سرطان ام‌دی اندرسون دانشگاه تگزاس، گفت: «عوامل غیردردناک [مانند بی‌حسی در دست‌ها و پاها] نیز تأثیر زیادی بر عملکرد و رفاه بیمار دارند.»

یک مطالعه اخیر به رهبری دکتر ایگور اسپیگلمن از دانشکده دندانپزشکی UCLA نشان داد که یک کانابینوئید مصنوعی علائم CIPN را در موش‌های نر و ماده سرکوب می‌کند. این کانابینوئید یکی از مجموعه‌ای از کانابینوئیدهای مصنوعی است که دکتر اسپیگلمن و دکتر هربرت سلتزمن از موسسه تحقیقاتی Triangle در کارولینای شمالی توسعه داده‌اند و به نظر می‌رسد بر سیستم عصبی مرکزی تأثیری ندارند و بنابراین از اثرات شناختی ناشی از سایر کانابینوئیدها، مانند سرخوشی، اعتیاد و اختلال عملکرد، جلوگیری می‌کنند.

دکتر دوگرتی گفت، تنها یک دارو، دولوکستین (سیمبالتا)، در یک کارآزمایی بالینی فاز ۳، درد ناشی از CIPN را در افراد کاهش داده است و این اثر بسیار ناچیز است.

دکتر دوگرتی افزود دانشمندان هنوز مکانیسم‌های زیربنایی CIPN را به طور کامل درک نکرده‌اند، اما ترکیبی از مطالعات حیوانی و انسانی بینش‌های جدیدی را به دست می‌دهد. او توضیح داد که ایده کلی این است که داروهای شیمی‌درمانی که باعث CIPN می‌شوند، با تحت فشار قرار دادن نورون‌ها، منجر به التهاب و آسیب عصبی می‌شوند.

محققان در حال بررسی عواملی هستند که می‌توانند منبع مشکل را هدف قرار دهند و CIPN را معکوس کنند یا در حالت ایده‌آل، از آن جلوگیری کنند، نه اینکه فقط علائم را تسکین دهند. برخی از این عوامل همچنین اثرات ضد توموری شناخته شده‌ای دارند و همین امر آنها را به ویژه جذاب می‌کند، زیرا نگرانی اصلی در توسعه داروهایی برای جلوگیری از CIPN این است که می‌توانند در درمان سرطان اختلال ایجاد کنند.

دکتر دوگرتی گفت: «برخی از انواع جدید عوامل دارویی در حال ورود به آزمایش‌های بالینی هستند و در حال حاضر داده‌ها [از مطالعات حیوانی] بسیار امیدوارکننده است.»

داروهایی که فعالیت هیستون داستیلاز (HDAC) را مسدود می‌کنند، و در حال حاضر در آزمایشات بالینی به دلیل پتانسیل آنها در افزایش اثرات شیمی‌درمانی مورد آزمایش قرار گرفته‌اند، تنها یکی از درمان‌های هدفمند بسیاری هستند که برای CIPN مورد مطالعه قرار می‌گیرند. مطالعات در مدل‌های حیوانی نشان داده است که برخی از مهارکننده‌های HDAC می‌توانند از CIPN جلوگیری کرده و آن را معکوس کنند.

با این حال، دکتر دوگرتی گفت، وقتی صحبت از داروهای جدید برای درمان یا پیشگیری از CIPN می‌شود، «ما هنوز در مرحله اکتشاف هستیم.»

نقشی برای رویکردهای غیر دارویی

دایان سنت ژرمن، که مدیریت یک مجموعه کمک هزینه متمرکز بر تحقیقات تسکینی در بخش پیشگیری از سرطان NCI را بر عهده دارد، توضیح داد که محققان همچنین در حال بررسی رویکردهای غیر دارویی برای تسکین CIPN و سایر دردهای مزمن مرتبط با سرطان هستند.

برای مثال، لیندا پورتر، دارای مدرک دکترا و مدیر دفتر سیاست درد در مؤسسه ملی اختلالات عصبی و سکته مغزی، گفت: «برای مثال، علاقه زیادی به استفاده از طب سوزنی و همچنین رویکردهای رفتاری مانند یوگا، تای چی و مراقبه ذهن آگاهی برای تسکین درد وجود دارد و بسیاری از این رویکردها در آزمایشات بالینی در حال آزمایش هستند.»

دکتر تامارا سامرز، روانشناس بالینی و دانشمند علوم رفتاری در دانشکده پزشکی دانشگاه دوک، گفت: مداخلات رفتاری برای درد سرطان معمولاً به عنوان مکمل دارو استفاده می‌شوند.

دکتر سامرز رویکردهای رفتاری مدیریت درد مانند درمان شناختی رفتاری (CBT) را مطالعه می‌کند، که برای آموزش مهارت‌های مدیریت درد به بیماران طراحی شده است تا استراتژی‌های مقابله با درد خود را بهبود بخشند و استرسی را که می‌تواند منجر به درد بیشتر شود، کاهش دهند.

دکتر سامرز گفت، کارآزمایی‌های بالینی نشان داده‌اند که مداخلات رفتاری «می‌تواند درد و ناتوانی را برای بیماران مبتلا به سرطان کاهش دهد.» «اما CBT برای مدیریت درد همچنین می‌تواند مهارت‌های مقابله‌ای را در اختیار افراد قرار دهد تا در مواجهه با درد از آنها استفاده کنند، بنابراین حتی اگر درد آنها در سطحی ادامه یابد، می‌توانند به انجام کارهایی که باید انجام دهند یا می‌خواهند انجام دهند، روز به روز ادامه دهند.»

دکتر سامرز ادامه داد: «ما می‌دانیم که این مهارت‌های مقابله‌ای به افراد کمک می‌کند تا درد خود را مدیریت کنند.» اما او گفت: «مدیریت رفتاری درد معمولاً نیاز به جلسات درمانی حضوری در یک مرکز پزشکی و تعهد زمانی قابل توجهی دارد و در بسیاری از مکان‌ها حتی یک درمانگر که برای انجام این مداخلات آموزش دیده باشد، در دسترس نیست.»

برای پرداختن به این چالش‌ها، دکتر سامرز در حال بررسی این موضوع است که آیا «دوز» کوتاه‌تر یا کمتر از مداخله رفتاری درد همچنان می‌تواند مفید باشد یا خیر. او در یک کارآزمایی بالینی تحت حمایت NCI که در حال انجام است، در حال بررسی پاسخ بیماران سرطان پستان با درد متوسط یا شدید به دوزهای مختلف آموزش مهارت‌های مقابله با درد است. دکتر سامرز گفت هدف این است که بفهمیم «چه کسی به چه دوزی از مداخله رفتاری درد سرطان برای بهره‌مندی نیاز دارد، با هدف نهایی که این رویکرد را برای بیماران قابل دسترس‌تر کند».

دکتر سامرز همچنین در حال بررسی گزینه‌هایی برای درمان حضوری برای افراد مبتلا به درد مزمن سرطان، از جمله مداخلات سلامت سیار است. چنین مداخلاتی می‌تواند شامل ویدئو کنفرانس‌ها برای بیمارانی باشد که نمی‌توانند در خانه به فناوری دسترسی داشته باشند، مانند جمعیت‌های محروم از خدمات پزشکی در مناطق روستایی.

دکتر اومارا گفت، یکی از چالش‌های استفاده از مداخلات رفتاری برای مدیریت درد سرطان، «این است که برخلاف مصرف قرص، این روش نیاز به تعهد به صرف زمان و تلاش از سوی بیمار دارد.» بنابراین، یک سوال این است که «چگونه بیماران را برای تعهد به این رویکردها توانمند کنیم»، که ممکن است درد را از بین نبرد، اما به آنها کمک می‌کند تا با آن زندگی کنند.

سایر چالش‌های مطالعه و مدیریت درد

دکتر مانتی گفت، وقتی صحبت از کنترل درد می‌شود، ترجیحاً درمان در اوایل دوره بیماری – و در حالت ایده‌آل، قبل از بروز درد – شروع شود. اما او گفت، این می‌تواند چالش برانگیز باشد، زیرا متخصصان انکولوژی تمایل دارند بیشتر بر «درمان تومور … تمرکز کنند و جلب موافقت آنها برای ارائه [درمان] در اوایل بیماری برای کنترل درد می‌تواند دشوار باشد.»

دکتر دوگرتی گفت، یکی از نگرانی‌های متخصصان انکولوژی این است که داروهای پیشگیری از درد ممکن است با درمان‌های ضد سرطان تداخل داشته باشند و با آنها تداخل داشته باشند. او گفت: «شما می‌خواهید بیماران در درجه اول از درمان جان سالم به در ببرند و عاملی که ممکن است با درمان سرطان تداخل داشته باشد، یک جنبه منفی آشکار خواهد داشت.»

با این حال، او افزود، رسیدگی به دردهای مرتبط با عصب مانند CIPN در اسرع وقت مهم است، زیرا به محض مزمن شدن درد، «سیستم عصبی بیمار شروع به تغییر می‌کند و سعی می‌کند با آن شرایط سازگار شود… بنابراین اکنون شما با مشکل جدیدی روبرو هستید که تلاش برای بازگرداندن سیستم عصبی به حالت قبل از آن است.»

دکتر دوگرتی گفت یکی دیگر از عوامل پیچیده این است که مردان و زنان ممکن است پاسخ‌های بیولوژیکی متفاوتی به درد داشته باشند. آزمایشگاه او در حال مقایسه نورون‌های حسی انسان از نواحی دردناک و غیر دردناک در بیماران مبتلا به CIPN است تا اساس بیولوژیکی آن را بررسی کند. یافته‌های هنوز منتشر نشده نشان می‌دهد که “همانطور که در مطالعات حیوانی پیشنهاد شده است، تفاوت‌های [ژنتیکی] بین مردان و زنان” در نحوه پاسخ نورون‌ها به استرس ناشی از شیمی‌درمانی وجود دارد، که نشان می‌دهد درمان‌های CIPN باید به طور خاص بر اساس جنسیت بیمار تنظیم شوند.

یک چیز واضح است، دانشمندانی که در این زمینه فعالیت می‌کنند، موافقند: بهبود درک درد و استفاده از این دانش برای هدایت کشف و توسعه درمان‌های جدید برای رفاه جسمی و روانی بیماران بسیار مهم است.

دکتر مانتی گفت: «بیشتر مردم موافقند که اگر بتوانید درد را کنترل کنید، احتمالاً در افزایش طول عمر بیمار تأثیر خواهد گذاشت، زیرا او می‌تواند ورزش کند، زندگی اجتماعی خود را حفظ کند و سعی کند سبک زندگی سالمی داشته باشد. اگر بتوانید وضعیت عملکردی بیمار سرطانی را حفظ کنید، کیفیت زندگی او را به طرز چشمگیری بهبود می‌بخشید. و این، همراه با توانایی ادامه درمان‌های سرطان او… همه چیز در مورد همین است.»

تهیه و تنظیم: سید طه نوربخش

نظارت و تأیید: فائزه محمدهاشم-متخصص ژنتیک

این مطلب اولین بار در وب سایت سرطان.ایران. منتشر شد.